e

ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ ΔΕΣΜΩΤΗΣ | 2010

του Αισχύλου

24

Μάρτιος

Συμπαραγωγή του Θεάτρου Άττις, του Φεστιβάλ Αθηνών, της Κωνσταντινούπολης Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010 και του Έσσεν Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης 2010
Tρίγλωσση (ελληνικά, τουρκικά και γερμανικά)

Α’ παράσταση: 9 Ιουλίου 2010, Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας

Συντελεστές

Μετάφραση: Ελένη Βαροπούλου, Χάινερ Μύλλερ, Σαμπαχατίν Εγιούμπογλου
Σκηνοθεσία- Δραματουργία: Θεόδωρος Τερζόπουλος
Έργο στη σκηνή: Γιάννης Κουνέλλης
Επόπτευση και υλοποίηση έργου: Αλέξανδρος Κόκκινος
Μουσική: Τάκης Βελλιανίτης
Βοηθοί σκηνοθέτη: Σάββας Στρούμπος, Μάγδα Κόρπη
Φωτογραφίες: Johanna Webber

Διανομή

Yetkin Dikinciler
Σοφία Μιχοπούλου
Gotz Argus
Σοφία Χιλλ
Kerem Karaboga
Στάθης Γράψας
Devrim Nas
Σάββας Στρούμπος
Αντώνης Μυριαγκός
Ismail Deniz
Θανάσης Αλευράς
Maximilian Lowenstein
Umut Kircali
Nazmi Sinan Mihci
Andree Osten Solvik
Αλέξανδρος Τούντας

Ημερολόγιο παραστάσεων

2010

9, 10 Ιουλίου, Παλαιό Ελαιουργείο Ελευσίνας,Φεστιβάλ Αθηνών 2010
25, 26, 27 Ιουλίου, Rumeli Hisari, Κων/πολη, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2010
5, 6, 7 Αυγούστου, Zecce Zolverein, Έσσεν, Γερμανία, Έσσεν Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης 2010

Σχόλια

ΟΛΟΙ ΠΡΟΜΗΘΕΙΣ/ ΟΛΟΙ ΕΡΓΑΤΕΣ/ ΟΛΟΙ ΠΤΩΣΗ

Το θέατρο ΑΤΤΙΣ είναι ένας ζωντανός οργανισμός με ανελέητη δύναμη, όπως αποδεικνύεται και με αυτόν τον αιρετικό Προμηθέα.
Εδώ και εικοσιπέντε χρόνια, το θέατρο ΑΤΤΙΣ προκαλεί ρήγματα στις θεατρικές κανονικότητες και δημιουργεί ευεργετικές διαβρώσεις πάνω στην αισθητική επιφάνεια της ευρωπαϊκής σκηνής. Χώρος δράσης και συνδιαλλαγής του ΑΤΤΙΣ υπήρξε ουσιαστικά η μετα-μπρεχτική Ευρώπη, ο τόπος δηλαδή όπου άρχισαν να αδρανούν οι μεγάλες παραδόσεις και να καταρρέουν τα ευγενή μεγαλεία. Μέσα σε αυτό το πνευματικό κλίμα και αγνοώντας τους μεγάλους κανόνες του ρεαλισμού, το ΑΤΤΙΣ αποτέλεσε παράδειγμα σκηνικής πάλης με κάθε κατεστημένο.
Ιστορικά, η συνομιλία του Θόδωρου Τερζόπουλου με την τραγωδία υπήρξε εξαιρετικά δημιουργική, όχι μόνον επειδή ο σκηνοθέτης αποκήρυξε τα εθνικόφρονα ιδεολογήματα που σχετίζονταν με την υποτιθέμενη νεκρανάσταση-αναβίωσή της, αλλά και επειδή εντάχθηκε δημιουργικά σε μια ευρωπαϊκή παράδοση ‘χρήσης’ των τραγικών κειμένων ως υλικών για λειτουργική αναπραγμάτευση. Ακολούθως, το σκηνικό ιδίωμα του ΑΤΤΙΣ είναι ένας εντελής κώδικας που αποτελείται από παραστασιακά εικονογράμματα διαμορφωμένα μέσα από την εντρύφηση στους βαθείς φιλοσοφικούς πυρήνες της τραγωδίας. Αυτό που εξασφαλίζει όμως το δικαίωμα προτεραιότητας της αισθητικής μορφοποίησης έναντι του δράματος είναι εκείνο το οποίο και οι επικριτές του φορμαλισμού παραβλέπουν: ότι δηλαδή «η μορφή που δέχεται το περιεχόμενο είναι η ίδια κατασταλαγμένο περιεχόμενο».  
Ο Τερζόπουλος επανέρχεται στον αισχύλειο Προμηθέα επανιδρύοντας το προτσές της Διύλισης της εξουσίας. Ενώπιον της βιομηχανικής scaenae frons του Παλαιού Ελαιουργείου επιτελείται η αιώνια κύλιση της ήδη συντελεσμένης Πτώσης (εφόσον κάθε υποκείμενο, πριν εκπέσει ηττώμενο, διαγράφει έναν κύκλο φθοράς). Στο πέρας των φωτεινών πολιτισμών με τους καταριγμένους λίθους της κατάρρευσης ήδη εγκατεστημένους, ξεβράζονται τα θύματα της Ιστορίας ήδη νεκρά, για να ανασυντάξουν την πραγματεία τους. Ως σαρωτικός ερπυστήρας ο ‘ανθρωποποιημένος’ Χορός των ειδώλων έχει την πρωτοκαθεδρία  στο κοσμικό πογκρόμ της διάλυσης με μείζον ντεκόρ την προειλημμένη Πτώση. Ο νεκρός θεός των αλυσοδεμένων αφήνεται έρμαιο της δύναμής του και η Βία γίνεται κακέκτυπο του Κράτους. Και ο Προμηθέας ως αιώνιο έκθεμα για τους ηδονοβλεψίες αντιεξουσιατές επισφραγίζει το τέλος της Ιστορίας των ρομαντικών επαναστατών. Ο Θάνατος και μόνον είναι ο μοχλός της αλλαγής.             
Ο μέγας Γιάννης Κουνέλλης συμπράττει -πραγματευτής κι αυτός της γεωμέτρησης του χάους.
Εμείς όλοι συνεργάτες του τέλους, όλοι συνένοχοι, όλοι πτώση.
Κι όχι αυταπάτες προπαντός.
Γιώργος Σαμπατακάκης