Βάκχες, Ευριπίδη (1986)

ΧΑΪΝΕΡ ΜΥΛΛΕΡ

«Ο Διόνυσος ήρθε στη Θήβα νύχτα»

Αυτός ο τίτλος είναι από την απάντηση που έδωσε ο Θόδωρος Τερζόπουλος στην ερώτησή μου: Γιατί τώρα τις Βάκχες του Ευριπίδη, αυτό το δυο χιλιάδων χρονών έργο. Και μου εξιστόρησε κάτι που συνέβη, όταν ήταν παιδί στο χωριό του (Πύδνα, αν θυμάμαι καλά, όπου ο Ευριπίδης έγραψε τις Βάκχες). Προς το τέλος της γερμανικής κατοχής, κάτω από τη σκιά του εμφυλίου πολέμου, ένα βράδυ οι γυναίκες μαζεύτηκαν στην παραλία της Πύδνας για να πιουν κρασί και να χορέψουν. Μεθυσμένοι Γερμανοί, με το φόβο της ήττας να βαραίνει το σβέρκο τους, βίασαν και σκότωσαν τρεις γυναίκες. Εορτασμός και Θάνατος.

Στο θέατρο του Τερζόπουλου, ο μύθος δεν είναι παραμύθι, αλλά μια φλέγουσα εμπειρία. Η πρόβα δεν είναι φορτωμένη από θεωρία, αλλά μια περιπέτεια, ένα ταξίδι βαθιά μέσα στο τοπίο της μνήμης, μια αναζήτηση των χαμένων κλειδιών της ενότητας του σώματος με το λόγο, της λέξης ως φυσικής οντότητας. Την παράσταση την είδα δυο φορές και τις δυο είδα κάτι καινούριο.