Τζενίν, Ε. Ατνάν (2006)


ΤΖΕΝΙΝ

Δράση σε επτά στάσεις σιωπής
με αφορμή το ποίημα
της Ετέλ Ατνάν

Α' παρουσίαση: 26 Μαρτίου 2006, Θέατρο Άττις


Μετάφραση: Έφη Γιαννοπούλου
Εικαστική Επιμέλεια: Μαρία Μαραγκού
Σκηνοθετική Επιμέλεια: Θεόδωρος Τερζόπουλος

Μετανάστες
: Tableaux vivant με Κούρδους μετανάστες του Θεόδωρου Τερζόπουλου
Έξοδος Κινδύνου 2004: Βίντεο εγκατάσταση της Δέσποινας Μεϊμάρογλου
Αγνοούμενοι: Εγκατάσταση στο χώρο της Μαρίας Λοϊζίδου
Παρατηρητής: Σοφία Μιχοπούλου
Θεατής: Βίντεο προβολή της Πόπης Κρούσκα σε διάλογο με τον Τάσο Δήμα
Αναγνώστης: Θεόδωρος Τερζόπουλος

Η Τζενίν κι εμείς

Ένα ημερολόγιο πολέμου, μια αφήγηση ως τη στιγμή και λίγο μετά, που ήταν πόλη η Τζενίν, από την ποιήτρια Ετέλ Ατνάν.

Αθήνα, Μάρτιος 2006. Μεταξουργείο. Οδός Λεωνίδου. Θέατρο Άττις.

Η συνείδηση ότι η Τζενίν μπορεί να είναι κάθε πόλη, αλλά και κάθε άνθρωπος. Όλοι μαζί και χωριστά.
Άνθρωποι, προβολές, έργα. Μια δράση σε επτά στάσεις σιωπής, οργανωμένη για τη σιωπή. Εμείς και τα αισθήματά μας. Εμείς και οι φίλοι μας.
Δύσκολα ορίζεις κάτι που δεν καταγράφεται επακριβώς στο συρταράκι της ταξινόμησης και του χρόνου- δεν είναι σύγχρονο εξ' άλλου, πρόκειται για μια πολύ παλιά ανάγκη- που δεν ορίζεται σαν πράξη θεατρική, ούτε σαν έκθεση έτοιμη να καταναλωθεί στην αγορά της τέχνης. Και ούτε έχει σημασία.
Εκφράσεις διαφορετικές της ίδιας υπόθεσης, που επιθυμεί απλώς να διαπραγματευτεί τη μνήμη του φόβου, το μέλλον μιας αγωνίας, συλλογικής και προσωπικής, δίχως να σταθεί στα έργα των ανθρώπων.
Γι' αυτό και ξεχνά τους τρόπους επικοινωνίας με το μεγάλο κοινό, τις φόρμες που οι άνθρωποι ονομάζουν άλλοτε ερμηνεία, άλλοτε δεξιότητα του χεριού, άλλοτε επινόηση μιας ιδέας.
Ηθοποιοί και έργα, ρόλοι ανταλλάξιμοι για ένα πειραματικό διάλογο στο ζήτημα της απειλής, του φόβου, στα τοπία του πολέμου της τρίτης χιλιετίας, τόποι μακρινοί ή διαμερίσματα πολυκατοικιών γειτονικά.
Μαζί μας μια ομάδα Κούρδων μεταναστών, κατοίκων της γειτονιάς στο ρόλο ενός συμβολικού κάδρου με αναπνοές, ένα tableaux vivant που μένει στη σιωπή για να αφηγηθεί τα δεινά του άλλου, σύγχρονου πολίτη του κόσμου.
Το "θέαμα" τελειώνει, αρχίζει, συνεχίζει.

Μαρία Μαραγκού, Θεόδωρος Τερζόπουλος